2شعر انتخابی از قدیم ترها

نسل ِآنارشی

 با دست های خط خطی

با لب های گریان

با چشم های نفرت

با مغز های الماس 

سدّ  ِ مفر ِ نشئگی    

                  در معبر ِ عصیان 

جنون زدگان ِ یأس             

         در میدان ِ انقلاب

 با میله های ترنج

           بر چهره های باستانی

 فروریزندگان ِ دیوار           

             با مشت های شعر 

بلندای قامتشان      

              فریاد ِ هرگز !

 لبپوش شان           

    همواره نع !

 سلاخان ِ ماتمزده ی امید و عشق

 عاشقان ِ آرمان های همیشه پوچ

 به ستوه آمده ازخدایان           

                  در استقامت ِ زخم

 فرزندان ِ   

      معصوم ِ

           آنارشی!

................

                     

 

..................

 فاضلاب ِ پست مدرنیسم 

(1) 

ابلیس در کار ِ ستایش ِ آن یگانه بود

  و مردمان به لعنت ِ آن رانده

یاوه میگفتند و آن یگانه

خود نگران در کار ِ این همه

 (2) 

هابیل چون قوچی ایستاده بود

 با کجخندی بی معنی بر لب

تا برادر چگونه خشت را بر سرش فرو کوبد

و دادگری ِ یهوه ازین گونه بود

 تا نشانی نقش زند بر پیشانی  ِ پریشانی اش

و تنهایی تلخ تر شرابی

که سزا بود مردی چو قابیل را

پیام آور ِ عصیان !

و آدم ابوالبشر (با فضا حت ِ آن آزمون)

به ساعتی حتا از سپوختن ِ حوا سیر نمی شد

 (3) 

شفقت ِ مسیحا بود    

               کشیده بر چارمیخ ِ عدالت

و یهودا آن عاشق                

    آن بهتان ِ خیانت

سکه های ناباوری اش رادر بازار جهودان      

            ساغری میزد تلخ

و بر قابیل آنآن بهتان ِ حسد   

             لعنت می فرستاد

و یحیا آن تعمید دهنده       

                   دیری تا به انتظار ِ تعمید شونده        

                    نومید ، مشق ِ سوت ِ بلبلی میکرد    

                          (4) 

کنعان ایستاده بر دامنه ی وحشت   

                                نامنتظر به نظاره

تا سیل

 بغض ِ خلنده ی نگاهش را فروشوید

 و نوح ِ ناجی        

         نوح ِ پدر

در حریم ِ سفینه ی امنیت      

                      سفیهانه با آن یگانه  

                           لاس و لافی به گزاف میزد                                         

     از سرزمین ِ موعود

(5) 

ضحاک آن مسیحای ملعون

با آن دو نازک_ کرم ِ مفلوک ِ روئیده بر شانه اش

بندی ِ کوه ِ کنعان

 وکاوه آن الدنگ

دیری تا سر ِ تسلیم فرسوده بود

 بر لیسیدن ِ پای ِ فریدون 

(6)

 چاه به انتظار علی بود

 ویوسف به چاه

غرقه ی زیبایی ِ ستاره گونش

با طنین ِ مستخدم ِ اسکندرش در سر 

(7)

 ابراهیم بیخبر تر کس          

              ز  عشقی که در دل ِ اسحاق میجوشید

کارد را کشید

 و فرمان رسید            

     کانک معجزتی ای خلیل !

گلو دریده اسحاق

 ونوشدارو به دستان ِ   لوط

پس نفخ ِ مسیحا؟

کرامت ِ علی؟

 آه !

اسحاق نگونبخت

چاره نیست

جز اینکه قوچ ِ مذبوح ِ این حکایت

تو خود باشی.      

 

/ 1 نظر / 23 بازدید

shere nıhılıstı ba tablıghate entekhabatı majlese hashtom mesle ıne ke doner kabab ro ba tızabe soltanı ghort bedı o beterekı